در قرن بيست و يکم، علم و تکنولوژی نقش بسيار مهمی در زندگی بشر ايفا میکند. علم و تکنولوژی نه تنها بطور فزايندهای کانون مباحث عمومی را به خود اختصاص داده است، بلکه ابعاد، نگرانیها و دلالتهای مثبت و منفی اجتماعی آن به محور مباحث بين گوه ها و سازمان های مختلف در سطح ملی و بين المللی نيز تبديل شده است. در عصر جهانی شدن، بسياری از مسائل اجتماعی مثل بيماریهای مزمن، فقر و گرسنگی، ، نگرانیهای زيست محيطی،و ساير مشکلات روانشناختی و جامعه شناختی با علم و فناوری، خواه در نقش ايجادکننده و خواه به عنوان درمانکننده يک چنين مسائلی، مرتبط است. پرداختن به مسائل فوقالذکر و مديريت آنها و همچنين تحقق اهداف توسعه اجتماعی و اقتصادی جوامع مستلزم درک درست از شيوهها و طرقی است که علم و تکنولوژی، اقدامات علمی و دستاوردهای مربوط به آن زيستجهان اجتماعی ما را شکل میدهد. همچنين تبيين و فهم درست مسئوليتهای اجتماعی علم و تکنولوژی، شکلپذيری و تکوين آن توسط نهادهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، سياسی، مذهبی و تاريخی، و اشکال و سازوکارهای اجتماعی ايجاد ابداعات و نوآوریها، و شيوههای گروهی توليد ،توزيع و مصرف علم و فناوری برای ادامه حيات اجتماعی، اقتصادی و سياسی جوامع ضروری است. بنابراين، نيل به يک درک عميق، درست و همه جانبه از نقشها، پارادايمها، دلالتها و موضوعات اجتماعی علم و تکنولوژی مستلزم ايجاد يک گروه پژوهشی تخصصی است که ضمن تمهيد شبکه( (Network و مجمع (Forum) يا بستر مناسب برای پژوهشها، آموزشها و سياستگذاریهای چند رشتهای، بين رشتهای و تلفيقی در موضوعات ذيربط، بدنبال ساختن ظرفيت های (Capacity Building) لازم برای گام برداشتن مطمئن، مؤثر و معطوف به آينده در توسعه علم و فناوری کشور بطور اعم و وزارت علوم، تحقيقات و فناوری بطور اخص است. ساختن چنين ظرفيتی، نيازمند فعاليتهای آکادميک پژوهش اجتماعی بين رشتهای، اعضای هيات علمی مجرّب و آشنا به همکاریهای بين رشتهای و نهايتا پرورش نيرو های انسانی متخصص با دانش و سوابق تحصيلی بين رشتهای، چند رشتهای و تلفيقی (Integrative) است. بطور مشخص، تاسيس يک چنين گروهی با کارکردهای پژوهشی، آموزشی، ترويجی و مشارکت در سياست گذاری در مرکز تحقيقات سياست علمی کشور، اولين و مهمترين گام در تلاش برای تحقق اهداف چشم انداز بيست ساله کشور و تبديل ايران به اولين کشور منطقه خاورميانه در زمينه علم و فناوری است. | 
